06
Scrivo creëert zijn wereld
Gijs Garré
“He creates his world. His space. His universe. A universe born from the ever-unfolding promise of chaos, without beginning, without end.”
Texts are presented in English translation. Original Dutch versions are available within each article.
SCRIVO CREATES HIS WORLD
Gijs Garré
Content
- From Chaos
- Beyond Styles
- The Line and the Color
- Gesture
- Rhythm
- Self-Portrait
1. From Chaos
Scrivo creates his world, his space, his universe from the ever-evolving promise of chaos—a chaos without beginning and without end. By doing what he does, by painting the way he paints, he reclaims his freedom. The freedom of deeply personal expression. Over time, he has succeeded in shedding the achievements of others, releasing them into the flow of artistic evolution.
2. Beyond Styles
He has left behind all styles, all schools, all movements. Not because he rejects their legacy, but because he seeks to paint beyond it. The inheritance of art remains present in his work, yet transformed. Working from a freedom won through painting itself, Scrivo grants familiar elements a new dimension. He accepts the fundamental limitations of painting: a canvas, paint, lines, and form.
3. The Line and the Color
Yet he has gone further. He has expelled form itself. Both recognizable form and abstract form. What remains are line and colour. With these alone, he constructs an entire universe. A universe organized through structures and movement.
4. Gesture
Scrivo always maintains command of the whole through spontaneous gesture. The movement of the brush emerges naturally from the movement of the arm. Within this repeated physical action lies an underlying structure—one generated by the involvement of the mind. The final composition grows stroke by stroke. It shifts according to emotion. It evolves as emotion evolves.
5. Rhythm
This gestural language follows the rhythm of the body itself. That rhythm extends consciousness organically through the brush and into the material of paint. The physical and the mental become inseparable. Together they create a tension that energizes every work.
6. Self-Portrait
For this reason, Scrivo insists that his paintings are not merely pictorial configurations. They are accumulations of traces. Digital fingerprints. Each work becomes a reflection of a self-portrait. Not a representation of appearance, but a record of presence.
And this is precisely what Scrivo does. He creates his world. His space. His universe. A universe born from the ever-unfolding promise of chaos, without beginning, without end.
Gijs Garré
Scrivo creëert zijn wereld
Gijs Garré
Scrivo creëert zijn wereld, zijn ruimte, zijn heel-al, vertrekkend van de steeds ontwikkelende belofte van de chaos, zonder begin of einde.
Door te doen wat hij doet, door te schilderen zoals hij het doet, herovert hij zijn vrijheid. De vrijheid van de zeer per-soonlijke expressie.
Hij is erin geslaagd, de verworvenheden van de anderen van zich af te werpen, uit te bannen, los te laten in de vloed van de evoluties.
Hij heeft alle stijlen, alle scholen, alle -ismen achter zich gelaten. Hij tracht zich vrij te schilderen van de erfenis die de anderen hebben nagelaten. Hij verwerpt die erfenis niet omdat zij tenslotte is samengesteld uit die elementen waarvan hij zichzelf bedient, maar vanuit zijn schilderkunstig bevochten vrijheid, geeft hij die elemen-ten een andere dimensie. Hij aanvaardt de beperkingen van het zuivere schilderwerk en die zijn een doek met vier zijden, verf, lijnen en vormen.
Hij is zelfs verder gegaan. Hij heeft ook de vormen uitgestoten. De herkenbare en de abstracte vormen. Hij houdt alleen de lijn en de kleur over. En daarmee creëert hij zijn universum. Een universum dat hij ordent in structuren en bewegingen.
Scrivo beheerst steeds het geheel vanuit een spontane gestualiteit. De beweging van de hand met het penseel groeit vanuit de opwel-lende armbewegingen.
In dat herhaald spel van lichamelijk bewegen zit een structuur die voortvloeit uit de betrokkenheid van de geest. Die structuur die de uiteindelijke compositie van penseelstreek tot penseelstreek laat ontstaan varieert naargelang de emotie, naargelang de evolutie van de emotie.
Dit geheel van gestualiteit volgt het eigen lichaamsritme en dit ritme verlengt het bewustzijn op een organische wijze langs het penseel in het materiaal, de verf.
De fysische en mentale betrokkenheid en de wisselwerking tussen beide scheppen een intense spankracht die Scrivo ertoe beweegt te zeggen dat zijn werken geen picturale configuratie beogen maar een geheel vormen van digitale afdrukken die telkens weerspiegelingen zijn van zijn zelfportret. En dat doet Scrivo. Hij creëert zijn wereld, zijn ruimte, zijn heel-al, vertrekkend van de steeds ontwikkelende belofte van de chaos, zonder begin of einde.